İçeriğe geç →

Gıcık Oluyorum! Yazılar

Gıcık Oluyorum: Bir Selamlaşma Biçimi Olarak Kafa Tokuşturma

Bir çağrı merkezinde yönetici olarak işe girmiştim. Odam da böyle ayak altında bir yerde, gelene geçene nazır, sıkıldıkça oturduğum yerden milleti izliyorum.

İşte o zaman şunu fark ettim, bazen erkek çalışanlar karşılaştıkları ve selamlaşmaları gerektiği noktada başlarını köşegenlerinden hafifçe birbirine değdirip manalı bir şekilde sırıtıyorlardı. Öpüşmek, yanaklara yalandan da olsa birer buse kondurmak alışkanlıkları değildi.

Anlayamamıştım. Bunlar gizli bir tarikata mı mensuplardı? Bu aralarındaki gizli bir selamlaşma şekli miydi? Kafaları tokuşturmakla kalsalar neyse de, istisnasız hepsinin suratında beliren, tokuşma sonrası o gizli, o yavşak tebessüm, işte o beni iyiden iyiye kıllandırıyordu. Normal olmayan bir şeyler vardı.

Çocukluğumu, gençliğimi, şimdiki zamanımı düşündüm. Bizim hiç böyle bir adetimiz olmamıştı. Tanıdığım hiçbir erkek de o günlerde böyle selamlaşmazdı. Bizler yalap şalap, allah ne verdiyse, yanaktan koca firenç kislerle öpüşen, birbirimizin sakalını koklayan, yalayan ve bundan eni konu zevk alan nesillerdik. Bu tipler şimdi bu şekilde kafa tokuşturarak ne demeye çalışıyorlardı, bize ve gıyabımızda bana gizli bir imada mı bulunmaktı acaba amaçları??? Bu güruha karşı giderek artan bir kin beslemeye başlıyor, kendimi bundan alamıyordum.

Üstelik bu kafa tokuşturan elemanların bazıları benim elemanlarımdı. 2, 3, 4, 5 hafta, 2 ay, 3 ay bunları izledim. İçimde kinim giderek büyüyor, kontrol edemeyeceğim bir noktaya doğru ilerliyordu.

En sonunda artık çıldıracağımı hissettiğim noktada bunları işten atmaya karar verdim, ve kimleri atacağımı belirlemek için ekibimi daha da yakından izlemeye başladım. Yönetime elbette ki, “kafaları tokuşturuyorlar, o yüzden attım” diyemezdim. Saçma bir bahane olurdu. Bu nedenle planlar yapmaya başladım. Elemanlarıma giderek daha zorlu görevler veriyor, sıçıp sıvayacakları noktaya kadar sıkıştırıyor, sonra da “sıçtın” diyordum. Moralleri bozuluyordu.

Fakat işler kontrolüm dışına çıkmaya başlamıştı, Çünkü sayıları, bir iki değildi. Üç bile değildi. İstisnasız bütün elemanlarım böyle selamlaşıyorlardı!

Hatta şirketteki herkes böyle selamlaşıyordu!

Hatta şirketin dışındaki herkes de böyle selamlaşıyordu!

Dünya üzerindeki kafa tokuşturmadan selamlaşan tek insan ben kalmıştım ve o ana kadar bunu fark edememiştim. Vincent Price gibi içime içime böğürdüm, böğürdüm, böğürdüm. Sonrası, fade out…

Daha sonra kendimi işten attım ve bir süre daha, kafa tokuşturarak hayatta kaldım.

 

kafa tokusturmak

Yorum Bırak

Nacizane Öneri: Recebi Görünce Kanal Değiştiren Uzaktan Kumanda

Teknolojinin iyiden iyiye geliştiği şu günlerde böyle bir nacizane ürün olsa hiç de fena olmaz. Gidip üstün Çin teknolojik yurdunun göbeğinde bir tane prototip yaptırıp gelsem mi diyorum, belki müşteri potansiyeli olabilir.

Efendim, ürün kaba hatlarıyla şu durumlarda çalışacak: Misal, bilgisayar başında iş yaparken ses olsun diye açık bıraktığınız TV den bir anda “hödö hödö hödö höd” sesleri gelmeye başlıyor ve tüm çalışma şevkiniz kaçıyor. Güzel bir film varken izlemeye daldığınız kanal, bir bakıyorsunuz badem bıyık göstermeye başlamış. Veya geçen olduğu gibi, V For Vandetta izlerken uykuya daldığınızı düşünün, bir uyanıyorsunuz ki o da ne!: Ulusa Sesleniş konuşması! Veya sadece bazı şahısları görmekten, seslerini duymaktan artık çok sıkıldınız…

Üzerinde görüntü ve ses alıcısı bulunan kumandamızın akıllı çipine iki üç tane parametre tanımlıycaz. Surat ve bıyık şekli, ses tonu veya ekranda telaffuz edilen veya yazılı akan ismi… Bunları algıladığı anda kanalı ŞAK değiştirecek. Çok güzel olur, çok.

Yorumlar kapalı

ruh doktorunuz alisamiyenden bildiriyor: topluca yemeğe çıkan ofis insanlarında görülen masaları birleştirme sendromu nedir, neden olur, çareleri

bu bölümde, günümüzde ofis insanlarının büyük bir bölümünde görülen “bugün öğlen ne yesek” psikozuna bağlı olarak gelişen “hadi masaları birleştirelim” sendromuna ve bu illetin nedenlerine kısaca değinmek isterim. Masaları Birleştirme Sendromu, sürü halinde avlanan ofis insanlarının, kalabalık olarak adlandırılan yeter sayıya ulaştıklarında görülen, bu rakamın altında kaldıklarında ise görülmeyen, dolayısıyla gizli ve sinsi bir sendromdur.

Bu rakam yetişkinlerde 5 iken çocuk işçi gruplarında 7yi bulabilmektedir. Zira post endüstriyel toplumlardaki yemek masaları genelde en fazla 4 kişinin aynı anda yiyebileceği ebatta tasarlanmaktadır.

5 kişi ve üzerindeki grubumuz yeme mahaline geldiğinde sendrom kendini belli etmeye başlar. Belirtiler aşağıda maddelenmektedir ve tıpkı bu akış sırasında olduğu gibi sırayla ortaya çıkarlar:

1. Yeme mahalindeki masalara bakılıp en büyük olanı gözlerle aranılır (sendrom başlangıcı)
2. Herkesin birlikte oturabileceği tek bir büyük masa yok ise grup üyeleri birbirlerine yardım arayan bakışlarla kısa göz atmalarda bulunurlar (sendorumun resmen ortaya çıktığı andır). Bu bakışma faslı yürekleri dağlar. Kimi zaman bu bakışlar civarda bulunan bir garsona da aktarılır. O sırada garsondan yardım gelmezse, sendorumun derinleşme ve yaralayıcı olma olasılığı vardır. Hastalığın gelişiminde kritik bir aşamadır.
3. Grubun liderliğine soyunan ve bu nahoş durumu sona erdirmek isteyen kişi o sözü söyler: “Masaları birleştirelim”
4. Masalar grup elemanlarının ortak çabası veya garsondan yardım alınmak suretiyle birleştirilir. Birleştirilen masalar üzerinde yapılan bilimsel araştırmalarda masalar arasındaki boşluğun göz ardı edilebilecek bir katsayı olduğu ve sonucu etkilemediği tespit edilmiştir. Yani bu boşluk 1 metre de olsa, 2 santim de olsa, o masalar arada hiç boşluk kalmayacak biçimde bitişik-yapışık hale getirilmelidir. Masalar arasındaki yarım santimlik boşluğun bile tedirginlik yarattığı ve titreme terleme gibi sonuçlara neden olduğu görülür. Masaların birleştiği-tamamen yapıştığı evre sendromun sona erdiği ve grup üyelerinin yalancı bir rahatlama ile yemeye başladıkları son evredir.

Yine masalarını birleştiren topluluklar üzerinde yapılan araştırmalarda masaları birleştirme eyleminin kalabalık gruplardaki iletişimi artırmaya yönelik ekstra bir katkısı olmadığı, masaları birleştirmenin özünde bir placebo olduğu belirlenmiştir. Zira herkes kendi masasındaki kişilerle konuşmakta, birleştirilmiş masadakilerle konuşmamaktadır. Bu durumda masaları birleştirmenin topluluk içi iletişime marjinal faydası yoktur.

Bu sendromun tedirginlik verici ve yıpratıcı etkilerinden korunmak aslında basittir. Yapılması gereken gerçekçi olmak ve tüm günü zaten beraber geçirdiğiniz ofis arkadaşlarınızla öyle güruh halinde konuşacak çok da aman aman birşeyiniz olmadığını fark etmektir.

Yorumlar kapalı

nacizane öneri: metrobüse titanik modeli

sevgili kadir. şimdi sen kulağına beyaz’ın psikopat karakteri: “metrobüse zam yapmanı istiyorum ama bunu zam yapmadan yapmanı istiyorum, anlıyor musun” diye fısıldamış gibi bir açılımda bulunup “3 duraktan sonrası zamlı sadece, yani aslında zam yapmadık” diye beyanlarda bulundun ya. hah, işte bu numarayı kimse yutmadı, benden söylemesi. metrobüsün olayı zaten mümkünse 3 duraktan öteye gidebilmek. sen böyle zam yapmadan nasıl zam yapabilirim diye kara kara düşünüp kendi imkanlarınla cin fikir arayacağına gel kabuğa al vitamini!

tekerleği yeniden keşfetmenin alemi yok. adamlar yapmış bunu te kaç sene evvelinden. napıcaksın: metrobüse birinci sınıf, ikinci sınıf diye ayrı ayrı bölüm açacaksın. birinci sınıf ön tarafta olucak, klimalı mlimalı, full oturmalı. ona doyasıya zam yapacaksın. bir de arkada ufak ikinci sınıf bölüm yapıcaksın, bu kısım klimasız ve mümkünse balık istifi düzeninde olucak. buna da zam yapmayacaksın. alan memnun satan memnun olucak. insanlar mevcut durumda da balık istifi terkibinde gittiklerinden farkı anlamayacaklar bile! tüm zam ihtiyacını da o birinci sınıfta giden metrobüs elitistlerinden elde edeceksin, ikinci sınıftakiler de zaten onlara gıcık olacaklarından al sana üstelik bir de mahalle desteği!

Yorumlar kapalı

gıcık oluyorum: erhan konukla pop saati

30 yıldır TRT’de yayında olan erhan konukla pop saatini 30 yılda kaç kere izledin desen “hiç” kere diyebilirim.

nasıl oluyor bilmiyorum ama ne zaman bu programa denk gelsem erhan konuktan duyduğum tek anons şu olur: “evet sayın seyirciler, bu hafta da pop saatinin sonuna geldik, önümüzdeki hafta yeni bir pop saatinde görüşmek üzere”.

gerek programın ismi gerekse de iyi niyetim nedeniyle bir saat sürdüğünü tahmin ettiğim bu programı onca yıl boyunca nasıl son anonsunda açmayı başardığımı bilmiyorum. bünyemde truman şovunun trumanıymışım gibi kıllı yünlü paranoyak izlenimler bırakan bu programın aslında hiç varolmadığını, herşeyin dekor olduğunu, erhan konukun kafasının da aslında kasetçalar kafası olduğunu düşünüyorum

Yorumlar kapalı

anılar dünyası: karanlık popolu akraba ve azalan arzular


yıllar yıllar önce henüz masum bir çocukken yaşadığım bu olay üzerimde derin yaralar bırakmıştır. uzak bir akrabamızın davetlisi olarak bu kişinin yaz münasebetiyle ikame ettiği kampinge gitmiştik. denize girme arzusuyla gitmiş olduğum bu gezide ummadığım bir sürpriz beni bekliyordu. uğursuz bir karanlık kütle, uzak akrabanın karanlık poposu…

kampingde giyinip soyunmaya yer olmayınca kişi mayoların hep beraber çadırda giyilmesini önerdi. bu neden hep beraber yapılan bir eylemdi, neden bayrak yarışı gibi, sırayla yapılamıyordu bilemiyorum. herneyse hep beraber, bir sürü kocaman herifle beraber çadıra girildi. herkes aynı anda donları indirdi mayoları kaldırdı. bir ben yapamadım. uzak akrabanın karanlık kıllı poposu karşısında şaşkına dönmüştüm. bu samimiyet ve bu kadar kıl nerden geliyordu? büyüyünce benim popom da mı böyle olacaktı? insan kısa bir anlık zevk için, (denize girmenin birkaç saatlik zevki) kıllı popolar görmeli miydi?

o gün herkes denize girdi, bir ben girmedim 🙂

Yorumlar kapalı

hocam rüyamda plazmam kırıldı, bunun anlamı nolabilir?

gaza gelip, furya olup, etim bu budum bu demeksizin eşekyüküparaya tivi almışsınız. kırılırsa çok üzülürsünüz, hatta hayatınız kayar… evet rüyanızın anlamı bu. şimdi gidin burdan.

rüyanızda sokakta yürürken pantalonunuzun düştüğünü görmüş olsaydınız bunun anlamı plazmanızın kırılacağı olurdu. öyle birşey görmüş olsaydınız da sizin plazma gidiyordu yani. sizin plazma, arkadaşım, her durumda gidicek gibi görünüyor. hayatınızın anlamsızlığı plazma dolaylarında yoğunlaşma yaptığı için yine oralardan bir yerden bollaşma eğilimindesiniz. o yüzden boşuna debelenmeyin.

Yorumlar kapalı

Hastasıyım: KEK


bir yeme objesi olarak değil kek, öyle gelir geçer bir heves değil benimkisi, ben seni fonetik açıdan seviyorum.

gavurcadan mı geldin nerden geldin bilmiyorum ama muhtemelen ingilizceden geldin sen.

CAKE (okunuşu: KEYK)
Cümle içinde kullanalım: heeey its a piece of cake maaan! (hey itze piys of keyk men: baldan kolay, kolaydan kolay, kolayxkolay, kolaykare manasında)

bak şimdi, orjinalinde araya o Y giriyor ya, işte o tek harf işi bozuyor. o sevimli, o sempatik KEK gidiyor yerine bambaşka, bir yabancı, bir gavur, bir ağdalı, bir uzak insan, bir karizmatik, bir işi yokuşa süren KEYK geliyor. o derece karizma bir fonetiğe ulaşılabiliyor ki bu bir tek eklenen Y sayesinde, adamlar bu isimle rock grubu bile kurabiliyorlar. KEEEYYYYKKKK! pes doğrusu… oysa ki sen ne sevimli ne sempatik bir objesin KEK, ne kolaysın KEK, ne easy goer sın sen KEK. Çok firendlisin. KEYK olmak sana göre değil KEK, sen KEK olmalısın ezelden evvele!

senin türk dil kurumunun kapısından girdiğin o ilk günü dün gibi hatırlıyorum. karizmatik dış görünüşünün ardında saklamaya çalıştığın ürkeklikle ayak bastığın kurumumuzda gözler seni adım adım izlemişti. oturduğun bekleme salonunda ne zaman ki üzerindeki kuyruklu, yakaları dik Y yakalı swetşörtünü bunalıp çıkardın o zaman işte seninle dost olmam gerektiğini, seni sevmem gerektiğini anladım KEK. Çünkü sen KEK tin, sen bizden biriydin. Sevecendin.

KEK MİSİN? misal: ne kadar harika, ne kadar muazzam bir laf öbeği, sende biraz şafşallık var mı manasında. senin alçakgönüllü sempatikliğin, kolaylığın, easy goer lığın ne de güzel anlama kavuşturuyor bu cümleyi! Kek misin? bravoo, gerçekten bravoo! üç harfle, orjinalinden çok çok daha iyi, amaca yönelik. kutluyorum bu harf düşmesini.

ve diyorum ki avrupa avrupa duy sesimizi. bunu sizden almış olabiliriz ama biz çook daha iyisini yaptık.

nitekim bu düşüncemi yurtdışında bazı arkadaşlarıma da çıtlattım. aldığım ilk tepkileri sıcağı sıcağına paylaşıyorum:

tepki 1: men you turkish people you are damn crazy, what a wonderfıl, what a fantastik dizpozişitın end rejeneration of mindbreyking and nervreyking and graoundşeyking innoveyşın.

tepki 2: wat dı fak, du yu now about dı hour!

tepki 3: lets call it a KEK, while we are wearing a CAP, riding a CAB

Yorumlar kapalı

kaseti ileri geri alma sağduyusu

az önce kötü müzik’e bir post yapıştırmıştım ki birden unutulmuş bir yeteneğim aklıma geldi. tam deli işi, uzay işi, göz nuri

eskiden cd teknolojisi henüz yokken. dünya kaset denen nesnenin tırtıklı boyundurukları altında inim inim inilerken…

sevdiğim bir şarkıyı tekrar dinlemek, veya sevmediğim bir şarkıyı geçip bir sonraki şarkıya selametle ulaşmak için bünyem metamorfoz geçirip başka, daha sağduyulu bir tür bünyeye evrilmişti. forward tuşuna sevmediğim şarkının başındaki boşluktayken basıp, sevmediğim şarkının sonundaki boşlukta durabiliyordum. aynı şekilde aynı işlemi sevdiğim şarkıyı tekrar dinlemek için de yapabiliyordum. şarkıların normal çalımdaki uzunluklarının fast forward ve fast backward modlarındaki izdüşümleri algısal düzlemimde mevcuttu. bu işlemleri her iki yöne de mükemmel olarak yapabiliyordum. boşluktan boşluğa…

ben kendime uzaylı demeyim de kim desin, ben yalnız olmayım da kim olsun. ah starman ah, ahh jeff bridges ah, sen ne güzel adamdın. şurda olsaydın şimdi de iki el tavla atsaydık

Yorumlar kapalı

bir uyarı

geçen gün asansörün kapısının önünde bu yazıyı gördüm ve birden aydınlandığımı hissettim. adeta tanrı benimle konuşmuş ve havalar bu kadar soğuduğu halde neden kaloriferlerin yanmadığını kutsal bir tonda fısıldamıştı. önceki gün binanın girişinde yerde gördüğüm KASADA PARA YOK yazılı yırtık kağıdın, hırsız adaylarını başarısız yatırımlar yapmamaları yolunda teşvik edici bir açıklama olduğunu düşünürken birden bütün taşlar yerine oturmuştu. herşey şimdi anlamlı geliyordu, yerde gördüğüm kağıdın neden yırtık olduğunun açıklaması bile bana sunuluyordu: YIRTMAK ÇÖZÜM DEĞİLDİ çünkü.

iki aydır apartman aidatını ödemediğimi düşündüm sonra… demek ki belki de benim yüzümden kaloriferler yanmıyordu. belki de benim yüzümden tüm bu zavallı insanlar soğukta oturuyorlardı… hatta düşünmek istemiyorum ama evet, belki de benim yüzümden karanlık bir soğukta oturacaklardı. içimi korkunç bir pişmanlık dalgasının kapladığını hissettim, üşüyen tüm komşularım adına ve yerine ben, o an buza kesildim.

sonra da dedim ki: lan, bu herif bu yazıyı buraya astığına ve gelip bana borcunu ödesene demediğine göre demek ki tek ödemeyen ben değilim. eee, ya ben ödersem de aşağıdaki denyo ödemezse! ya o ödemedi diye ben soğukta oturmaya devam edersem! üstelik yakıt parasını ödemiş biri olarak soğukta oturmaya devam edersem!! bu daha ahmakça bir durum olurdu.

o yüzden ödemedim.

Yorumlar kapalı